Simon de la Court

Gunda, originally uploaded by Simon de la Court.

De patel van een community/wijk in Veraval.

Chaiwallas, originally uploaded by Simon de la Court.

Na een lange dag op de ‘office’, een woonhuis verbouwd tot een rommelige hoop kasten, ingezakte bureaus, verouderde computers vol met virussen en hoop wazige posters en op de muur geprikte brieven (met extreem veel spelfouten), komt Anil me halen. “Challo, we have food”. Hij neemt me mee naar zijn motor, een nieuw ogende Hero Honda. Ik stap een beetje onzeker bij hem achterop, geen helm, een dunne broek en shirt, zal wel goed komen, maar toch. Anil rijdt rustig weg, ik hou me vast aan een stang, en geniet van de wind die wat verkoeling brengt in de hitte. Een paar straten verder stoppen we. Anil leidt me zijn huis in, waar zijn zoon en vrouw me begroeten. In de achtergrond schalt de TV, Cricket. “Chai Joiché?”, waarom ook niet. Anils vrouw maakt verdwijnt weer de keuken in, en Anil wijst me op zijn zoon “my son”. Zijn moeder stapt binnen, en zijn vader komt ook. Tijdens vakanties verblijven de ouders bij hun kinderen (als ze nog niet permanent bij hun kinderen verblijven). De relatie tussen ouders en kinderen blijft hier sterk. Anils vader begroet en bevraagt me in net Engels. Zijn schoondochter verschijnt en doet haar sari (lange doek om lichaam gewikkeld, als een soort van jurk) voor haar hoofd. Ze brengt hete thee, en sandwiches. “Eat eat, is healthy” roept Anil me toe. Zelf wil hij niet. Anils ouders verdwijnen en de sari verdwijnt voor het hoofd. Het gezicht afdekken met een sari zie je weinig in Gujarat, meer in de conservatievere staat Rajesthan, waar strikte wetten jaren in de kleine Rajas opgelegd werden.
Anil rijdt me weer terug, om vervolgens samen met Tushar (hij op Anil’s motor) terug te rijden. Ik wordt bij Mahesh achterop geparkeerd. Mahesh is een wat langere man voor Indiase standaarden, schoolhoofd geloof ik. Zijn rol bij Tushars organisatie is wazig, iets met social worker. Hij rijdt wat harder dan Anil, en we rijden de woonwijk uit. Als een mier meng je je in de stroom van auto’s, fietsen, scooters en rickshaws. Een aanrijding wordt handig vermeden, om vervolgens met beide handen even de mouwen op te stropen.
Als de avond valt bespreken Tushar en ik de plannen, Tushars zwager komt langs met het enige kind in de familie. De zwager runt de boekenwinkel van de overleden broer en vader van Sumitra (de vrouw van Tushar) die het leven lieten bij een verkeers ongeluk. Het is een rustige man die, zoals eigenlijk elke Indier betaamt, veel tijd aan zijn kind besteed. Hij spreekt wel wat Engels en met mijn beperkte Gujarati komen we er wel.
De volgende dag gaan we bij ze langs, ze willen iets met foto’s, iets van een foto mix, collage. Neelu, vrouw des huizes, zet op TV een fotoserie aan van haar dochter, “these pictures please”. Daarna volgen veel koetjes, kalfjes, appelsap (best een luxe hier, appels zijn zeldzaam), nog meer koetjes en kalfjes en verdwijnen we weer. Elke ochtend gebeurt er wel zoiets, een klein verzoek, bezoekje of overleg waar je 1 of 2 uur voor zit. De gastheer of vrouw zorgt dat je altijd wat te drinken of eten hebt, en je hebt ’t eigenlijk nooit over ’t geen wat je afgesproken had. Als je er eenmaal aan gewend bent en weinig verwachtingen hebt is ’t fijn, je hoeft je agenda niet vol te plannen en het sociale netwerken gaat vanzelf, maar je moet geen haast hebben. Je leert genieten van weinig doen, denk ik. Maar daar had ik al weinig moeite mee.
Wat de foto’s betreft is er nog weinig nieuws, vanochtend (zondag) een bezoek aan de welbekende Agi (of Aji) dam. Paar foto’s gemaakt, daarna eentje van een chaiwalla. Morgen op naar Veraval, 1e bezoek. Wel heeft Sumitra’s organisatie me gevraagd tijdens een ‘staffmeeting’ om een paar dingen te fotograferen. Ik krijg een lijstje met dingen die ze wel willen, waaronder dingen die ik zelf wilde (Chikli). Het team was hartelijk, en wat ik er met mijn beperkte Gujarati van begreep was ’t allemaal bijzonder grappig.

Regina vraagt me wat terloops of ik al wist dat hij dood was. Aangereden, door een tractor. Ik vraag me even af wie, Mukesh herhaalt ze. Geschrokkem antwoord ik nee. Mukesh was een jeugdvriend. Hij woonde met zijn familie aan de rivier. Voor velen waren ze uitschot, ‘t laagste soort. Voor ons maakte de kastekwestie weinig uit.

De dood was geen vreemde in het gezin van Mukesh. Zijn noeder stierf toen hij klein was, en als ik me de familiebanden goed herinner stierf zijn vader in de armen van de mijne, of zijn oom, maar ik heb de relaties van het gezin nooit goed begrepen.

De volgende dag neem ik de rickshaw naar Sadgurunagar, waar Regina woont. Na de klerenmakelaar wandelen we langs het oude huis. Ietwat verder woont Mr. Mankand (als je ‘t tenminste zo schrijft). Hij geeft me een fikse handdruk en schrikt weer van mijn lengte. Vroeger was je nog zo’n klein ventje. Zijn (schoon?)dochter regelt zoals een goede Gujarati huisvrouw betaamt allerlei snacks en sweets. “Try try, when I was your age I ate 6 of those a day” roept de oude knar vrolijk uit.

De Tv die nooit uit gaat schreeuwt iets over 9 doden ergens aan de kust bij Veraval. Verdronken meiden, op bootpicknick. De doden frontaal in beeld. Net klaar met school voegt de gladjakkerige TV-presentator toe. Bollywood produceert hier ook ‘t nieuws. Mankand (oid) begint over Mukesh, tragische zaak, maar ‘t verbaast hem niet. Zijn hoofd was helemaal geplet, hij beeld ‘t ook even uit. Lekker, dat wilde ik maar net horen. Mevr. deelt drinken uit, goed voor ‘t weer zegt de ze. Zeker, ‘t is net ORS (citroen met zout om te rehydraten). Ja, je vocht hou je zo wel vast, maar lekker is anders. Gelukkig gooien de Gujarati toch alles achterover en ben je er zo van af.
We gaan weer, nu naar de familie van Mukesh, moeders/tante is thuis, Reka ook. Vaders/oom komt zo. Ze vragen waar de rest is. Holland, hij is alleen, zegt Regina voor me. Een leger peacocks verstoren het gesprek. Dan komt ook vader/oom eraan. Zijn gezicht is snel ouder geworden. Zijn brede lacht is haast Hollands zuinig geworden. Zijn handdruk is gelukkig nog onveranderd. Na wat gekeuvel gaat ‘t gesprek snel over Mukesh. Hij had ook nog 2 kids, een van 3 of 5 en een van 10 maanden, mooie kids zo op de foto. Lillabeen (ik geloof dat ze zo heette veegt wat tranen weg) en loopt naar haar rotti’s toe. Voor deze mensen gaat het leven gewoon verder. Weinig tijd voor rouw. Wat wil je ook met ietwat meer dan 150 roepee per dag. Mukesh zijn overlijden is ook slecht voor hun financiele situatie. ‘T wordt laat en de muggen beginnen vervelend te worden. We nemen afscheid. Ik krijg nog een ferme handdruk, en we lopen weg. Vader/oom loopt even mee, hij tovert dan toch nog een brede lach op zijn gezicht en zwaait ons gedag.

Mijn vlucht van Mumbai naar Rajkot vertrekt pas om 7 uur, en ik landde om 11 uur. Een wazige procedure, loop maar gewoon om de securitychecks heen, leidde mij tot een rommelig busje die me van International naar Domestic bracht, even kort de dampende Mumbai lucht gemengd met een aroma van kerosine en diesel verwelkomen je. Na een rit langs een groepje afgeserveerde en uiteenvallende vliegtuigen, een onduidelijk verdwaalde tupolev en een hoop rotzooi meld een weinig heldere chauffeur iets over Jet Airways, zal ik wel uit moeten dus. Na weer wat wazige security checks met veel personeel kom ik in de departures hal. En daar, daar is de cafe coffee day, een vertrouwd punt om je energie even op te pompen. ‘T kost wel wat moeite, een gigantische bon en wat blikken heen en weer, maar dan heb je ook echte koffie. Iets wat niet veel voorkomt in India.

In het midst van dit alles lopen her en der blanke toeristen, op zoek naar spiritualiteit, goedkope vakanties en culturele verrijking.

Toch maar even met Regina en Tushar gebeld. Tushar die in de veronderstelling was dat ik een maand later kwam, ook al had hij een treinticket geboekt voor mij voor gister, zei dat ‘t allemaal helemaal goed kwam. Hij blijft nu eenmaal een Indier, en het concept tijd werkt hier anders.

Nog een kop koffie dan maar, en een wat wazige veg. carrot cake. Al genietend van mijn 2e kop paradeert een militair wat nutteloos met zijn kalashnikov. Omdat niemand er van onder de indruk is knoopt hij maar een gesprek aan met een medewerker van ‘t vliegveld. Het wapen hangt hij wat achteloos in zijn hand. India is toch eigenlijk niet echt te beveiligen.

Tot zover mijn observaties om de tijd te doden, straks maar verder in mijn boek, iets met gatsby van fitzgerald. ‘T boek wat Thijs me gaf was net te zwaar om mee te nemen.

Een rustig muziekje kalmeert mijn rit door Heathrow Airport, een gigant onder de giganten. De bus heeft 7 minuten nodig om mij bij de juiste terminal te droppen. De lullos van bmi zijn karig, zelfs een savory snack kon er niet af. Maar een gezzelig gesprek maakte veel goed. Hopen dat Jet Airways ‘t er beter van af brengt. Naast mij oreert een doof gezin met tiroler snor pa over hun tour, volgende stop, terminal 3.