Simon de la Court

Hello how are you fine?, originally uploaded by Simon de la Court.

Brutale kids, moesten alles weten, waar we heen gingen, vandaan kwamen, waarom ik zo lang was. En ze moesten op de foto, anders mochten we niet weg.

Ik slaap tijdelijk in de woonkamer. De kamer waar ik eerst sliep is nu bezet door Tushars ouders. De 2e kamer voor gasten heeft een specifieke functie, de puja room, de gebedsruimte dus. En nu wil het feit dat Tushars ouders enigszins devoot zijn, en om 4 uur ’s ochtends hun gebed beginnen. Dit bidden houden ze vol tot 7 uur ’s ochtends, volledige stilte. Dit dag in, dag uit. Zo nu en dan genieten ze van een van de vele religieuze TV zenders, waar ze uren naar turen. Tijdens het eten sprenkelt meneer Pancholi water rond het bord, en bid even. Het zijn voorbeelden van de talloze Hindoe rituelen die ze uitvoeren. Ik ken weinig mensen die zo devoot zijn.
Om half zeven stappen we in de trouwe Fiat op weg naar Malia, voor een tour naar de zoutvlaktes en de vissers die er leven. We pikken Paresh bij een chaiwalla op, waar we niet zonder thee weg komen. Een man met een volledig verwaaide kop schenkt een scheut thee in een onnoemelijk kopje in en kijkt me wat verward aan. Veel westerlingen komen hier niet, en als ze komen dan komen ze nooit voor thee, en al helemaal niet bij zo’n tent. Maar de thee smaakt goed, we vertrekken weer richting Malia.
De tocht duurt zo’n 3 uur, zo’n 120 km snelweg, “World Class level” vertelt een bord me, waarna een kudde buffels over de 3.5 baans weg heen steekt. Dat overkomt je nu nooit op de A1…
Ergens bij een restaurant (noemen ze hier hotel) wachten Akbar en Ramesh op ons. Akbar is een local uit de Malia omgeving, rond de 35 jaar oud. Hij werkt als liaison tussen de lokale bevolking en Anandi/PVK. Eigenlijk is hij visser, maar nu werkt hij als boer en contactpersoon. Zijn leven stond voor vele jaren in het teken van overleven, elke dag zorgen dat er eten en drinken is. Maar zijn familie bezit nu wat grond en dit geeft hun een vaste bron van inkomsten. Ook hij, zoals velen om Malia, is een Myana. Zoals ik al eerder ergens schreef, deze groep mensen is een mix tussen Moslims en Hindoes. Een groep mensen die eigenlijk altijd de klos zijn. Het zijn geen Dalits, dus genieten ze niet van de speciale dalit programma’s en geen echte Moslims, waardoor de Moslim gemeenschap ze niet echt ziet zitten. Omdat ze niets anders kunnen zijn ze maar gaan vissen. Veel vangen ze niet, en de vissen, krabjes en andere zeegespuis. Ze vissen rond de Golf of Katchh, een waddenachtig gebied waar ze tijdens de moesson wat kunnen vissen. Allemaal extreem marginaal.
Nadat Ramesh en Akbar in de auto gestapt zijn vertrekken we richting de visgronden en de zoutvlaktes. Zodra de weg ophoudt bereik je een grote barre vlakte, met aan de ene kant wat laagstaand water, en aan de andere kant zand dat tot de horizon rijkt. Daar ergens tussenin vind je een soort van sawa’s, omdijkte mini meertjes waarin water ligt te verdampen. In de mini meertjes lopen wat mensen die het zout recht harken zonder laarzen of handschoenen.
Ergens aan ’t einde van de horizon staan wat huizen, Tushar vertelt dat het de huizen van de zoutwerkers zijn, gefinancierd door PVK en Anandi. De huizen zijn het enige wat schaduw biedt op deze grote barre vlakte. Terwijl ik elk halfuur een liter water naar binnen werk heeft ook Tushar het gehad, de hitte wordt ons allemaal wat teveel. Het team van slapjanussen vertrekt dus weer in hun door airco gekoelde auto. Op naar een dorpje op de rand van de woestijn, en niet zo woestijn-woestijn.
Een vrouw begroet ons hartelijk bij het dorp, dit is nu een van die mensen die dus volgens de lokale opinie dom, crimineel en vooral gewelddadig is. Ze serveert thee, en haar kleindochtertje komt naar buiten en showt twee kuikens, allemaal bijzonder vredig. Ze neemt ons mee naar een ander gezin, waar we weer door de vrouw begroet worden. De man is ergens anders, aan ’t werk. De vrouw runt dan eigenlijk ook alles, de man is voornamelijk een stuk gereedschap. Anandi en PVK richten zich dan ook op de vrouwen, iets wat vruchten af lijkt te werpen. Als na een half uur de man ook aan komt strompelen, negeert eigenlijk iedereen hem. Hij mompelt wat bevestigends als de vrouw zegt hoe ’t gaat. Wel goed eigenlijk, vind ze. “We zijn gelukkig, onze kinderen gezond, een huis, we verdienen en eten.” zegt ze met een grote lach. Tushar kijkt met recht wat trots, de watertank, het microkrediet, de steun in de rug. Het lijkt zijn vruchten af te werken. De vrouw neemt ons mee naar de centrale watertank, waar opeens iedereen staat. Allemaal willen ze even poseren, trots en tevreden met de kleine dingen die ze hebben. Maar er moet veel meer gebeuren, het dorpje ligt op de grens tussen de woestijn, en de semi woestijn. Verder levert de visvangst weinig op, neemt de politie en het merendeel van de officials ze niet echt serieus en blijft het leven toch eigenlijk wel hard. Maar in dat alles is wel een tevreden blik te vinden, ergens.

Eerder zei ik ’t al, India heeft verkiezingen gehad, de stemmen zijn geteld, en eergister was de uitslag bekend. De congress partij haalde een massazege en won met de UPA-alliantie zo’n 280 zetels vd 543. Tushar was in zijn nopjes, zijn hoofd wiegt mee op de “Jai Ho” die Congress gebruikt in hun propaganda. Apart hoe een nummer uit Slumdog Millionaire zo’n totaal andere lading kan krijgen.
Toen men begon met tellen van de stemmen begon er ook een nieuw media festijn. India kent zo’n 20 nieuws zenders die allemaal fulltime rapporteren over de verkiezingen. De dag verloopt eigenlijk eenvoudig, de overheid telt de stemmen, elk kiesdistrict rapporteert het verloop, dus om de x-aantal minuten vertellen ze per district het aantal stemmen per ‘kiesman/vrouw’. Dit betekent dat je dus over een periode van 10 uur een opbouwende uitslag hebt, die natuurlijk zwaar afhankelijk is van welk deel er al geteld is. Zo hou je natuurlijk de spanning er prachtig in, wat dan ook resulteert in een orgie van beeldgeweld. Elk TV kanaal heeft een eigen bewegende stijl, met draaiende banners, bewegende statistieken, flitsende animaties en een volledig gestoorde hoeveelheid aan breaking news. Na 10 minuten kijken heb je gegarandeerd koppijn, dus zet Tushar er een fikse vaart in en zapt constant. Daarnaast heeft elk TV kanaal een andere bron, en kijk je naar ‘trends’, de echte results komen rond 10 uur ’s avonds. Overal waar je komt staat de TV aan, op 1 van de nieuwskanalen.
In de tussentijd loopt er nog een IPL cricket match, en om je het beste van deze twee werelden te geven wordt er tijdens de IPL match een extra interface op je scherm geplempt waar je de live progressie kan volgen, natuurlijk allemaal flitsend geanimeerd (bovenop de al zwaar geanimeerde IPL statistieken).

Om je nog een beetje wakker te houden zenden de zenders in de tussentijd allerlei zeeeeer informatieve discussies uit, over waarom, wat, wie en eigenlijk vooral welk schandaal er nu gaat komen. Want het zou toch niet kunnen, zo zonder schandaal.
Als de klok 12 uur slaat vertrekken we van huis naar kantoor, waar godzijdank geen TV staat. De monster-UPA-zege is ongeveer duidelijk, en Tushar lijkt vrolijker dan ooit. De IT-jongen Rushi is er ook, en die lijkt ook goed gestemd te zijn. Opzich is het wel apart, want geen van de twee zijn lid van Cong, noch zwaar aanhanger.
Als we terugkomen gaat de TV meteen aan. Even geen discussie, maar de historie van India’s nieuwe held, Rahul Gandhi. Rahul is niet de zoon van ‘de grote’ Gandhi, nee. Hij is de zoon van Sonia en Rajiv Gandhi, Sonia is partijbaas bij Cong, en Rajiv was president, maar vermoord door een of andere gek. Rajiv’s moeder was Indira Gandhi, die rond de jaren 70 India in India heerste als zowaar een echte dictator, ook zij ging werd vermoord (door haar eigen lijfwachten geloof ik). Nu komt deze Indira ook niet uit de lucht vallen, zij is de dochter van Neru, een van de oprichters van India. Neru was een grote politieke bobo ten tijde van de echte Gandhi. Zijn dochter Indira trouwde met een Gandhi, geen familie van dé Gandhi, en zo komen ze aan hun naam. Die Sonia is trouwens geen eens een Indier, maar een Italiaanse, iets wat je niet zou zeggen. Sonia heeft 2 kids, die Rahul, de grote held, en Priyanka, de slimmere dochter. Rahul loopt in zijn khadi (linnen) de held uit te hangen, slaapt in een Dalit dorp (Dalit = laagste kaste) en spreekt over gelijkheid. Hij lijkt sympathiek, maar ik weet het nog zo niet. Het is in ieder geval de minst gevaarlijke uit het politieke team.
Als de TV de volgende dag aan gaat is ’t Rahul-show. Zijn leven, zijn heldendaden, strak gemonteerd onder begeleiding van stevige Bollywood beats. Blijkbaar is er te weinig nieuws. Als ik even naar de wat neutralere Engelse zender zap zie ik heftig wapengekletter in Sri Lanka. De minister van internal affairs van Sri Lanka vertelt rustig over hoe lang ze wel niet hebben zitten wachten op dit moment, om eindelijk die Tamil Tijgers fiks uit te moorden, maar voegt hij er aan toe, we doen onze ‘uiterste best’ om de bevolking te sparen. 1 kanaal verder blijft het Rahul circus doorgaan, Jezus was er gewoonweg niets bij. Het circus lijkt niet op te houden, ik pak maar een glas koude Thums Up, en zap door naar UTV World Movies, waar Nikita gevolgd door Leon nog wat Europese nuchterheid geven.

P.S., voor diegenen die bezorgd zijn, de diarree is over. Al een paar dagen eigenlijk.