Ergens achter de bergen ligt een klein dorpje, zo’n dorpje uit sprookjes en mooie boeken. Mahindra neemt me er naar toe, ze kennen hem daar, en hij kent ze daar. De mensen daar zijn anders dan de mensen hier in Rajkot of in de dorpen op het platteland. De mannen dragen een wijde witte kleren, de vrouwen een soort lap voor de borst en een jurk. Het zijn eigenlijk nomaden, een reizend volk die met hun kuddes door Gujarat trekken. Het zijn hartelijke mensen, ze bezitten een natuurlijke vriendelijkheid die bij veel mensen hier aangeleerd is. De lach is echt, de handdruk stevig.
De auto stuitert over de keien in het pad, de Hindi muziek klinkt zachtjes boven het motor geluid uit. Als we de vallei in rijden zet de chauffeur de auto even stil en de muziek uit. De zon strijkt zachtjes over de bergen heen de vallei in, buffels hobbelen naar hun boerderij. De stilte is uniek, geen getoeter van auto’s, geen herrie. We stappen weer in en stuiteren naar beneden, naar het kleine gehucht daar beneden.
De buffels zijn bij hun boerderij aangekomen en kijken tevreden naar hun avondmaal. Een groepje kinderen staat rond de waterpomp en kijkt verbaasd naar de lange blanke die hun dorpje aan doet. Her en der komt er een brede lach tevoorschijn. Een jongen neemt ons mee naar zijn boerderij. We worden neer gezet en krijgen schotels met thee. Vader is niet thuis, maar we moeten vooral veel thee drinken zegt de jongen. De thee smaakt goed.
We vertrekken naar een andere boer, ietwat verder op. Zijn buffels worden net binnen gebracht, ze blijven ’s avonds niet buiten het hek vanwege de leeuwen. Als de man ziet dat ik een camera heb wil hij graag dat ik foto’s maak van zijn buffels. Zijn kinderen mogen er ook op. Als ze ontdekken dat ze kunnen terugkijken kan de lol niet op. De buffels kijken rustig toe. Het zijn mooie nieuwsgierige beesten, sommige hebben een soort van toupetje, een beetje haar ergens op de kop.
De boer vraagt of we melk willen proeven, net gemolken. Mahindrabhai houdt een beetje af (dat is normaal begrijp ik nu), maar voordat hij nee kan zeggen krijgen we elk een schotel met warme melk. De melk is heerlijk, zacht van smaak. De boer kijkt trots toe, en vertelt Mahindrabhai over hoe het gaat. De kinderen willen nog even op de foto, Mahesh (Tushars werknemer, mijn gids en in het weekend fotograaf voor de krant) pakt zijn camera en vereeuwigt de lachende kids (op rol).
We rijden voldaan terug naar het hotel, stilte bevangt de jeep als we voor de trein wachten. De (ingehuurde) chauffeur is tevreden, zulke tochtjes wil hij elke dag wel.