Mijn vlucht van Mumbai naar Rajkot vertrekt pas om 7 uur, en ik landde om 11 uur. Een wazige procedure, loop maar gewoon om de securitychecks heen, leidde mij tot een rommelig busje die me van International naar Domestic bracht, even kort de dampende Mumbai lucht gemengd met een aroma van kerosine en diesel verwelkomen je. Na een rit langs een groepje afgeserveerde en uiteenvallende vliegtuigen, een onduidelijk verdwaalde tupolev en een hoop rotzooi meld een weinig heldere chauffeur iets over Jet Airways, zal ik wel uit moeten dus. Na weer wat wazige security checks met veel personeel kom ik in de departures hal. En daar, daar is de cafe coffee day, een vertrouwd punt om je energie even op te pompen. ‘T kost wel wat moeite, een gigantische bon en wat blikken heen en weer, maar dan heb je ook echte koffie. Iets wat niet veel voorkomt in India.

In het midst van dit alles lopen her en der blanke toeristen, op zoek naar spiritualiteit, goedkope vakanties en culturele verrijking.

Toch maar even met Regina en Tushar gebeld. Tushar die in de veronderstelling was dat ik een maand later kwam, ook al had hij een treinticket geboekt voor mij voor gister, zei dat ‘t allemaal helemaal goed kwam. Hij blijft nu eenmaal een Indier, en het concept tijd werkt hier anders.

Nog een kop koffie dan maar, en een wat wazige veg. carrot cake. Al genietend van mijn 2e kop paradeert een militair wat nutteloos met zijn kalashnikov. Omdat niemand er van onder de indruk is knoopt hij maar een gesprek aan met een medewerker van ‘t vliegveld. Het wapen hangt hij wat achteloos in zijn hand. India is toch eigenlijk niet echt te beveiligen.

Tot zover mijn observaties om de tijd te doden, straks maar verder in mijn boek, iets met gatsby van fitzgerald. ‘T boek wat Thijs me gaf was net te zwaar om mee te nemen.